و ملّت را به غرب و شرق مى فروشند . اين خطبه با اين كه كوچك است از خطبه هاى معروف نهج البلاغه است كه قابل تطبيق بر زمان ما هم هست . خطبه 15 و من كلام له ( عليه السلام ) فيما رده على المسلمين من قطائع عثمان : « وَاللَّهِ لَوْ وَجَدْتُهُ قَدْ تُزُوِّجَ بِهِ النِّسَاءُ ، وَمُلِكَ بِهِ الْاِمَاءُ ، لَرَدَدْتُهُ ; فَإِنَّ فِى الْعَدْلِ سَعَةً ، وَمَنْ ضَاقَ عَلَيْهِ الْعَدْلُ فَالْجَوْرُ عَلَيْهِ أَضْيَقُ » « و من كلام له ( عليه السلام ) فيما رده على المسلمين من قطائع عثمان » ( از فرمايشات حضرت است درباره آنچه از تيول و قطيعه هاى عثمان به مسلمانها برگردانده شد . ) « قطائع » جمع « قطيعة » است ; زمين ها و مناطقى را كه پادشاهان در اختيار مى گرفتند و بعد به كسانى چون وزير ، محرّر و يا قوم و خويش خود واگذار مى كردند و پيش كش مى دادند « قطائع » مى گفتند از مادّه « قطع » به معناى جدا كردن ، از باب اين كه قبلاً يك مزرعه ، يك روستا ، صد هكتار زمين را از بيت المال جدا كرده و به اين شخص داده است . و آنچه از منقولات مثل تاج ، جواهر و پارچه قيمتى در اختيار پادشاهان بوده آنها را « صفايا » مى گفتند ، جمع « صفية » يعنى اشياء برگزيده كه در اختيار آنها بود و به هر كس دلشان مى خواست مى دادند . عثمان نيز بسيارى از زمين هاى خراجيه را كه بيشتر زمين هاى عراق و قسمت هايى از زمين هاى ايران بود